deneme

Türkiye Cumhuriyeti hükümetlerinin her birinin seyrek ya da yoğun bir şekilde kadrolaşma eğilimi olmuştur. Kadorlaşma dendiğinde insanın aklına ilk olarak Milliyetçi Hareket Partisi gelir, daha sonra ise cumhuriyetin ilk yıllarındaki politikalarıyla Cumhuriyet Halk Partisi. CHP’nin ilk yıllardaki kadrolaşmasını o yıllar içinde değerlendirebiliriz ama Mustafa Kemal öldükten sonra Recep Peker’in başlattığı hareketi asla haklı çıkarmaz bu. Türk Hükümetlerinin kadrolaşma eğilimlerini incelem için özellikle CHP ve AKP incelenmelidir, MHP ise daha çok yandaşını kayırma biçiminde hareket edip ahbap çavuş ilişkisi içinde kaldığından dolayı devlette yoğunlaşmış ama asla devlet içinde niceliklerinin verdikleri niteliğe kavuşamamışlarıdır -burada derin devlet konu dışıdır bahsedilen genel olarak bütün devlet kadrolarıdır-. Fakat CHP ve AKP devleti partinin egemenliğine sokmak için yapmıştır ve planlı bir harekettir, MHP’nin hareketi gibi plansız değildir.
CHP kadrolaşması kendi içinde iki alt döneme ayrılabilir. Kemal Peker öncesi ve sonrası dönemler. Kemal Peker öncesi dönem devlet kurumlarının yeni yeni oluşturulduğu, partinin yeni kurulduğu, bu ikisi arasındaki çizginin yenilikleri ve geçmişten gelen İttihat ve Terakki tecrübesi yüzünden belirsiz olduğu dönemdir. Recep Peker’in CHP genel sekreti olduktan sonraki dönemi ise oluşun tarihinden bağımsız olarak 1936 ile başlatabiliriz. CHP genel sekreterinin içişleri bakanı olması ve uzantısı olarak CHP il başkanlarının aynı anda vali olması, 18 haziran 1936′da parti genel başkanı vekili ismet inönü’nün yayınladığı genelge ile parti ile hükümetin birleştirilmesi kararı sağlanmıştır ki bu genelge bu dönemin karakterini yansıtır. Atatürk bunların bir kısmına karşı çıkmış bir kısmına göz yummuştur; ancak onun hedefinin demokratik ve müreffeh bir toplum olduğundan şüphe oluşturmaz bu göz yummaları, devrim zamanı uygulamalarıdır sadece. Kaldı ki CHP zamanla bu uygulamadan vazgeçmiş ve çok partili siyasal hayata geçilmesine izin vermiş, Türk demokrasisine en büyük katkıyı sağlamış partilerden biridir.
AKP de devleti ele geçirmek ve dönüştürmek istemektedir, bunun için gerek toplumsal gücünü gerek sermaye gücünü gerekse de meclisdeki çoğunluğunu kullanmaktadır. İktidara ilk geldiği dönemde Refah Partisi tecrübesi ile çok ılımlı davrandır ve özellikle de liberal aydınların desteğini aldı. Fakat 2. iktidar döneminin ilk 4 ayında bundan önceki 4,5 yılda olmadığı kadar cüretkar oldu. Özellikle çıkardığı Hakim ve Savcılar Kanunu ile yargıyı tek hamlede ele geçirmeye çalışması, devlet kuruluşlarına yapılan atamalardaki cemaat kriteri, Kamu Personel rejiminin hükümetin atama yetkisini çok genişletecek şekilde değiştirilmek istenmesi bunun en açık göstergesidir. Ve bu AKP hala “onlar devlet, biz siviliz halkız” yalanını dillendirmekte. AKP artık devlet olmuştur, cumhuriyet tarihinde devlet ile bu kadar iç içe bir tek kuruluş yıllarında daha sonra bu durumu kendi isteğiyle demokratikleştiren CHP geçmişti.
Okan Bayulgen’in Bu Sizi İlgilendiriyor’da konuk ettiği AKP adayı genç kaymakam Özlem, CHP’nin parti devlet uygulamasını kıyasıya eleştirirken sergilediği demokrasi aşkını şimdi de sergileyebilir mi acep? Ya da bunu yapacak her hangibir AKPli var mıdır? Yoktur.
AKP’nin ele geçirdiği güçlere bakalım: Yargı,YÖK, TBMM, TMSF, TCMB, THY… ve bunları gizlemek için medyanın büyük kısmı, bir de Çankaya. Bütün bunlar ard arda geldiğinde inanılmaz bir hegemonya kurulduğu görülüyor.
Son zamanlarda çıkan bazı haberlere ve yazılara link vermek istiyorum: http://www.milliyet.com.tr/2007/12/12/yazar/temelkuran.html
http://www.haber5.com/haber.php?haber_id=302119

Türkiye tekrardan ve alışageldiğimiz gibi sık aralıklarla krizler yaşıyor. Bu krizlerden her zaman birileri yarar sağlıyor, birileri de zarar görüyor. Yaşadığımız son krizlerden en çok yararlanan Akp oldu. Şubat krizi, Kemal Derviş, 2003 erken seçimi hep Akp partinin ampulunu parlattı.

Burhan Kuzu, TBMM Anayasa Komisyonu Başkanı, Baş Ampül’ün bu aralar en çok kullandığı vekil. Anayasa Komisyon’u bu aralar kavga ve gürültülerle gündeme geliyor. Bir laf vardır, imam osurursa cemaat sıçar diye, işte Türkiye Cumhuriyetinin Meclis Anayasa Komisyonunun, yani Türk Devletinin özünün söz konusu edildiği komisyonun başkanının Başkanlık Sistemi ile ilgili görüşleri.

zannımca rte bizzat cumhurbaşkanı olmayıp yerine kukla birini cumhurbaşkanı yapacaktır. çünkü rte cumhurbaşkanı olursa:
1) ordunun sertleşmesinden çekinebilir.
2) chp ve mhp’nin meclis çoğunluğunu ele geçirerek kendisini yüce divan‘a göndermesinden korkabilir.
ayrıca bunlara rağmen cumhurbaşkanı olması durumunda:
1) akp üzerindeki egemenliğini yitirebilir ve kısıtlı cumhurbaşkanlığı yetkilerine razı olmak durumunda kalabilir.
2) akp rte’nin şahsından güç alan bir parti olduğu için oy kaybedecektir. akp içinden abdüllatif şener, abdullah gül ve hatta bülent arınç hatta ve hatta rte’nin belirlediği bir kukla arasında liderlik için bir çekişme oluşabilir, bu da partiye oy kaybettireceği gibi partiyi bölünmenin eşiğine de getirebilir.
3) ilk seçimde ülke koalisyon hükümetlerine geri döner.4) cumhurbaşkanlığı yetkilerini yine de sınırlı ölçülerde kötüye kullanmayı başarabilir ve üniversitelere takunyalı rektörler atanabilir, atama yapılamayan 700küsür makam için tek tek şeraitçıları atayabilir.