deneme

Deniz Baykal yine istifa etmedi, Chp’nin seçim hezimetine rağmen, hatta basın toplantısında Chp’nin aldığı sonucu başarı olarak göstermeye bile kalktı.

Seçim gecesi partili seçmenin karşına çıkmayan, ertesi gün de kaçmaya devam eden, 24 temmuzda öfkenin dağılmış olması hesabı ile bir açıklama yaparak istifa tepkilerinden kurtulmaya çalışmıştır. seçmenin karşısına çıkamamasının sebebi karşılacağı muhalefete karşı duracak gücü olmayışındandır. ya istifa zorunda kalacak ya da yola devam dese bile o açıklama yapıldığı sırada başlayan muhalefete zorunlu olarak süreç içinde boyun eğecekti. bu durumdan kaçmıştır. Yazıktır. Zaten kendine özgü sağ bir parti olan chp’yi iyice sağa yaslamıştır ama sağın asıl sahibi olan rte’den okkalı bir tokat yemiştir. akıllanmamıştır.

cumhuriyet gösterilerinde bir şey çok dikkat çekti, o da gösterilere katılanların çok büyük bir çoğunluğunun şehirli orta sınıf oluşuydu. karşıt tarafta olanlar bu argümana dayanarak gösterilerin tüm halkı temsil etmediğini savundular ve gösterileri küçümsediler. bunu yaparken çok ciddi bir noktayı gözden kaçırdılar, her zaman olduğu gibi dünyayı ya yine okuyamadılar ya da okumak, anlamak istemediler. biraz açalım.
aralık 1999′da seattle’da dünya ticaret örgütü toplantısına karşı yapılan gösterilerle kıvılcımlanan orta sınıf hareketleri dünya politika arenasına damgasını vurdu.
seattle’den sonra, büyük ekonomi ve finans kurumlarının tüm toplantıları,washington, davos, prag ve nicede, ve daha küçük ölçekli olarak da cenova, ancona ve bologna’da, binlerce, on binlerce gösterici tarafından kuşatma altına alındı.
bunların sebebi neydi, bu gösterilerin türkiye’deki şeriat karşıtı gösterilerle alakası, ortak noktası ne?küreselleşme karşıtı gösterilerin hepsinde gösteriyi yapan baskın sınıf orta sınıf, şehirli orta sınıftı. bunun sebebi ise giderek küçülen ve geliri azalan orta sınıfın statüsünü koruma refleksiydi. küreselleşme yüzündenbüyüyen gelir uçurumu orta sınıfı giderek fakirleştiriyor bu da ortasınıfta bu şekilde patlayan tepkilere yol açıyor, bu tepkiler gelecektede yoğunlaşarak devam edecek.
gelelim bu gösterilere zaten fakir olan sınıfların katılmamasının nedenine. busorunun nedenini bulmak için yakın geçmişe gitmek gerekiyor. 30 seneönce sermaye karşıtı gösterileri öğrencilerle birlikte orta sınıf vefakir sınıf birlikte yaparlardı. bugün ise meydanda fakir sınıflardankimse yok; çünkü sermaye fakir sınıfların kendisine yabancılaştırılması- cahilleştirilmesi evresini gerçekleştirdi. bugün artık “ne iş olsa yaparım”, “bana dokunmayan yılan bin yaşasın”, “bilmem kim ne yapmış”… anlayışı fakir sınıflara hakim. bu noktada sermaye sınıfı fakir sınıfları istedikleri gibi ajite edebilmekte ve kullanabilmektedir. bu sebeple artık sermaye karşıtı hareketlerde altsınıftan destek beklemek hayalperestliktir.
dünya’nıngeleceğinde artık orta sınıf söz sahibi olacaktır. geçmişten tecrübekazanmış ve sermaye hareketlerini ve oyunlarını daha iyi izleyebilenbir orta sınıf, ama bu sefer tek başına.
gelelim türkiye’ye. yazının başında da belirttik. orta sınıf kendisini tehlikede hissettiğinde meydanlara çıkıyor diye. türkiye’de şehirli orta sınıfın tamamına yakını laikdir, tabi burada laik olmayan ortasınıfı yok saymıyoruz ama bunlar aslında orta sınıf içine sonradan girmiş ve zihniyet itibari ile orta sınıftan çok kendisine yabancılaştırılan-cahilleştirilen fakir sınıfları andırmaktadır.türkiye’de laik rejimin tehlikeye girdiğini gören laik orta sınıf meydanlara çıkmıştır. çünkü onların rahat ettikleri, modern yaşam tarzlarını devam ettirebilecekleri rejim laik rejimdir ve şeriatçıların iktidara gelmeleri durumunda özgürlüklerinin ve gelirlerinin yok olacağı haklı korkusuna sahiptirler. işte bu nedenle 14 nisan, 29 nisan ve 13 mayıs gösterileri düzenlenmiştir.
dünyada sermaye karşıtlığı olarak ortaya çıkan tepki türkiye’de şeriat karşıtlığı olarak ortaya çıkıyor. aslında bu durum orta sınıfın kendisini korumak istemesinin iki farklı tezahürü, şartlara göre farklı şekillerde tezahür eden tepkidir bu.
Tabi bu arada kendisine yabancılaştırılmış fakir sınıflara Türkiye’de karşı gösteriler yaptırılıyor- Yukarda bu sınıfın egemen sınıf tarafından ajite edilebildiğine değinmiştik. Bu başka bir yazının(muhtemelen bir sonraki) yazının konusu.
sonuç olarak dünya ve türkiye’nin geleceğini egemen sınıf ileorta sınıfın mücadelesi belirleyici olacaktır. eğer daha yaşanabilirbür dünya istiyorsak meydanlara çıkan orta sınıfa destek verme zamanı bizim için de gelmiş demektir.

CHP ile DSP’nin seçimlere birlikte gireceğine artık kesin gözü ile bakabiliriz. DSP içindeki çatlak sesler eğer çok kuvvetli olsalardı daha yüksek bir eşikte tını yapar ve bizlere varlıklarını hissettirirlerdi.
Bu birleşmenin seçimlerde CHP’nin oy ooranını arttıracağı kesindir, zira ittifak tam seçimlerden önce, bu konuda yoğun baskıların olduğu bir dönemde kurulmuştur. Bu durumun diğer sosyal demokrat partiler aleyhine sinerji yaratacağı ve onların oylarının CHP+DSP bloğuna kayacağı da büyük bir ihtimaldir. Yani özellikle SHP’nin oylarının…
Murat Karayalçın durumu çok net gördüğü için birleşmeye katılmak istiyor. Aslında bu yazının aslı konusu SHP’nin ittifaka katılmasının CHP ve SHP’ye getirecekleri ve götürecekleri.
Hatırlanacağı gibi SHP geçtiğimiz seçimlerde bazı sol partilerle birlikte DEHAP ile işbirliği yaptı, bu durum CHP ve DSP’nin seçmenini olumsuz etkilediği gibi, ülkenin geri kalan seçmeninin çoğunu da olumsuz etkiledi. Seçmenlerin Kürt Partilerine karşı tutumu değişmedikçe de bu durum her ittifak da olacakatır. SHP bu sebeple halkın gözünden bir kere düştü, Murat Karayalçın her zaman alabileceği 2-3′lük oyu 1′in altına indirdi. Şimdi ise CHP+DSP ittifakına katılmak istiyor.
Şimdi duruma bakalım, ortada resmi ideoloji ile bütünleşmiş iki devlet partisi var ve bir de gerçekten sosyal demokrat olan SHP var. Bu partilerin birleşmesi hiç bir zaman yarar getirmez. Tersine zarar getirir. Zira CHP+DSP birleşmesi ile oluşacak olan sinerjiyi terisne çevirebilir. CHP’ye gidecek olan oyların DP’ye kaymasına yol açabilir.
Velhasılıkelam Murat Karayalçın her ne kadar sosyal demokrasi yanlıları içerisinde, en nitelikli lider olsa da zaman şu an onun zamanı değildir.

Türkiye tekrardan ve alışageldiğimiz gibi sık aralıklarla krizler yaşıyor. Bu krizlerden her zaman birileri yarar sağlıyor, birileri de zarar görüyor. Yaşadığımız son krizlerden en çok yararlanan Akp oldu. Şubat krizi, Kemal Derviş, 2003 erken seçimi hep Akp partinin ampulunu parlattı.